12 weken

Het gaat goed met ons! Time flies when you’re having fun, en dat is zeker waar. Onze dochter is al ruim 12 weken oud! Het is een ontzettend blij en vrolijk meisje. Ze slaapt en eet goed, ze ontwikkelt zich en ze groeit als kool. We zijn smoorverliefd op haar en genieten met volle teugen.

Het herstel van de keizersnede is heel goed verlopen. Ik was al redelijk snel weer op de been en heb er, naast wat pijn, geen noemenswaardige klachten van gehad. Natuurlijk moet ik echt nog geen marathon gaan lopen, maar in principe kan ik alles wel weer normaal doen.

Mijn verlof is voorbij gevlogen, intussen gaat ze al naar de opvang en ben ik weer begonnen met werken… En dat is wel even andere koek dan de hele dag rustig met je kindje door te brengen! (Al is dat soms ook best hard werken. 😉 )

Advertenties

41w2d, Ze is er!

Het begon op maandag met het verliezen van de slijmprop. Dinsdagochtend had ik controle bij de vk, die vaststelde dat de baby nu voldoende was ingedaald (wel nog steeds beweeglijk en niet vast in het bekken). Later op die avond nog wat meer slijm, en voor het eerst sinds de hele zwangerschap ook wat bloedverlies. In de nacht van dinsdag op woensdag begonnen de voorweeën, nog niet vaak en intens genoeg maar wel meteen vrij regelmatig. Spannend, dus steeds op de klok gekeken en geen oog dichtgedaan die nacht.

Maar de volgende ochtend nam het helaas weer af. De nacht daarna weer hetzelfde verhaal en de nacht van donderdag op vrijdag moest ik me voor de meeste weeën wel al een stuk meer focussen. Dus weer een hele nacht wakker gelegen. Het leek alsof het nu echt zou doorzetten, maar helaas, de volgende ochtend stopte het weer. Om 7 uur naar het toilet geweest, niets aan de hand, maar toen ik weer terug in bed ging liggen voelde ik ineens mijn water lopen!

Vrijdag overdag wel veel weeën, maar nog steeds niet echt regelmatig en niet vaak genoeg. De vk kwam ’s avonds nog even langs voor een check. De volgende ochtend heb ik telefonisch contact gehad met de vk. Na overleg met de gynaecoloog belde ze me terug met de mededeling dat ik was overgedragen aan het ziekenhuis en dat ik om 10u daarheen kon voor intake en controle.

Daar aangekomen eerst aan het CTG gelegen. Dat duurde wat langer dan normaal omdat de baby de hele tijd heel actief was een ze graag ook een stukje in rust wilden zien, maar dat was uiteindelijk allemaal in orde. Toen kwam het voorstel van de verloskundige: of daar blijven en direct starten met inleiden, of nog één nacht afwachten op een spontane start en anders de volgende ochtend inleiden. Na even met de verloskundige en met elkaar te hebben overlegd besloten we om het dan meteen maar te doen. Ik was al behoorlijk uitgeput door alle slechte nachten met weeën, en nog zo’n nacht nog voordat de bevalling echt zou beginnen zagen we zeker niet zitten. Zo spannend, we kwamen voor een controle en nu zou het opeens echt gaan beginnen…

Voordat er begonnen werd met de oxytocine controleerde de verloskundige eerst of ik al wat ontsluiting had. Dat bleek gelukkig al 3 cm te zijn! Er werd besloten om met de laagste dosis oxytocine te starten en dan rustig op te bouwen. Dat ging goed maar na een tijdje kwamen de weeën net te snel achter elkaar en kon ik ze niet goed meer opvangen. Geen van alle tips en trucs die ik kende van de cursus en uit een boek werkten voor mij, ik kon ze alleen maar staand wegpuffen. Zodra ik ging zitten/liggen/hangen in welke houding dan ook werden de weeën veel erger en kwamen ze allemaal in mijn stuitje… Dat werd na een paar uur zo vermoeiend dat het infuus toen een stukje teruggeschroefd moest worden en dat ik niet veel later alsnog om pijnstilling heb verzocht. Gelukkig vorderde de ontsluiting intussen wel goed, met een cm per uur. De ruggenprik zou natuurlijk wel even duren (weekend en spoedgeval tussendoor), dus ter overbrugging kreeg ik een pompje met remifentanil. Dat was een uitkomst! Ik kon nu in bed liggen om mijn krachten enigszins te sparen, en ik kon de weeën weer zo goed aan dat het infuus ook weer een stukje omhoog kon worden gezet voor sterkere weeën. We besloten dus later om de ruggenprik maar te laten zitten, omdat de pijnstilling op deze manier al prima was.

Zo ging het een tijdje door, tot aan 8-9 cm ontsluiting. De ligging van de baby werd met echo gecontroleerd, en ze bleek wat teveel met haar rug naar de zijkant gedraaid te liggen. Ik werd voor de laatste sessie weeën op mijn rechterzij/buik gedraaid in de hoop dat ze zich zo weer een beetje terug zou draaien. Een paar uur later werd de ontsluiting gecontroleerd en bleek er onvoldoende vordering te zijn, nog steeds 9 cm. Het infuus ging nóg wat meer omhoog maar ook dat bleek uiteindelijk niet te helpen, de laatste cm kwam niet. Intussen was het al middernacht geweest.

De vk voelde dat het laatste randje wel heel erg week was, en stelde voor om zo te gaan proberen te persen. Zonder persdrang of persweeën dus… Het bed werd omgebouwd, de oxytocine bleef aan en mijn pijnstilling ging uit… en op aanmoediging van de verloskundige ging ik persen op de ontsluitingsweeën. Eerst ruim een half uur, daarna werd de gynaecoloog gebeld voor overleg maar die moest nog in huis komen, intussen gingen wij verder persen. De baby lag niet diep genoeg en niet recht in het geboortekanaal en leek moeite te hebben om de juiste bocht te maken…

Heel stom, want het helpt natuurlijk niet mee, maar ik had toen al een gevoel dat het met persen alleen niet ging werken… dus ik was zó opgelucht toen de gynaecoloog binnenkwam! Zij keek nog twee weeën mee en probeerde met een vacuümcup het hoofdje nog wat in de goede richting te draaien, maar ze kwam al snel tot de conclusie dat een natuurlijke geboorte er echt niet in zat. Er zat zoveel in de weg: de baby bleek een sterrenkijker, haar hoofd lag ook nog eens scheef voor ‘de uitgang’ en ze lag bovendien niet diep genoeg. Het zou een keizersnede moeten worden. Ik kreeg voor zolang als het kon (en dat was helaas maar heel kort) de pijnstilling weer even terug, want ik kreeg nog steeds hele intense weeën – en nu ineens af en toe toch een perswee. Maar vrijwel direct konden we naar de OK en werd de pijnstilling eraf gehaald. Puffen geblazen onderweg naar de OK… Daar aangekomen werd ik direct voorbereid op de ruggenprik. Ondanks dat ik nauwelijks stil kon zitten die de pijn van de weeën in mijn stuitje had de anesthesist de prik razendsnel gezet. Ik voelde de ontspanning vanuit mijn tenen omhoog komen naar mijn stuitje. Wat een e-nor-me oplichting!

Mijn man kreeg in een andere ruimte zijn OK kleding aan (fantastische foto’s…) en ik werd voorbereid op de operatie. Toen ging het heel snel. Op zondagochtend om kwart voor vier kwam onze mooie meid dan eindelijk tevoorschijn! Een van de verpleegkundigen heeft alles met de fotocamera voor ons vastgelegd. Onze dochter werd even boven het doek getild en ging daarna eerst met mijn man mee voor de noodzakelijke controles. Ik begon intussen extreem te rillen over mijn hele bovenlijf, een soort reactie op de bevalling ofzo. Warmte hielp niet. Toen mijn man en onze dochter bij mij terugkwamen kreeg ik haar dan voor het eerst bij me op mijn borst, zo bijzonder! Mijn man ging daarna met haar terug naar de kamer terwijl ik werd gehecht. Het rillen kreeg ik niet onder controle, pas toen het hechten klaar was en ik terug op kamer was en de baby aan de borst aan het drinken was zakte dat eindelijk af.

Daarna hebben we de hele nacht heerlijk ons meisje bewonderd en geknuffeld…. eindelijk!!

38w0d, aftellen!

En voor je het weet zijn er weer een aantal weken voorbij, heb je verlof en mag de baby al komen… Het is nu november, de maand waarin onze kleine meid geboren zal worden is aangebroken. Nog steeds gaat alles goed met de baby en met mij.

Hoe nieuwsgierig we ook zijn, ongeduldig ben ik helemaal niet en ik wacht rustig af wanneer ze zich meldt. Ik verveel me in elk geval nog niet! We regelen nu rustig nog de laatste dingen. Geboortekaartjes uitkiezen, ziekenhuistas inpakken, bed omhoog voor de kraamzorg, het huis nog een beetje opruimen.

En intussen tellen we af naar 16 november. En misschien tellen we daarna nog wel even door… 😉

38w0d

31w4d, het begint nu echt op te schieten

Hoog tijd voor een kleine update! Ook deze weken valt er eigenlijk maar weinig bijzonders te melden. En gelukkig maar.

Ik ben sinds de 20-weken echo helemaal klaar in het ziekenhuis en sindsdien weer terug bij de reguliere verloskundige. Daar vinden nu de gebruikelijke controles plaats. En tot onze grote blijdschap gaat alles, zowel met mij als met ons kindje, nu steeds helemaal goed.

Bij de laatste controle heeft de verloskundige een groeiecho gemaakt. Alle metingen waren keurig ‘binnen de lijntjes’ en ook mooi met elkaar in verhouding. Verder moest ik even mijn Hb laten meten. Dit was nu wat aan de lage kant, maar nog wel binnen grenzen. De volgende afspraak is over 2 weken weer.

Mijn buik is sinds 6 weken ineens heel hard gaan groeien. Hadden tot aan de 26 weken veel mensen nog niet eens in de gaten dat ik zwanger was, nu is daar toch echt opeens een flinke buik tevoorschijn gekomen! (En ook wat extra kilo’s op de weegschaal. 🙂 )

Verder hebben we zo langzamerhand al steeds meer dingen in huis. Box, bedje en commode, badje, kinderwagen… Het kamertje staat nu dan ook grotendeels klaar, maar we moeten het allemaal nog wel een beetje leuk aankleden.

In de 28ste week hebben we toch nog maar een 3D echo laten maken. Want wie weet of we dit ooit nog een keer zullen mogen meemaken…? Volgens mijn man en zijn moeder lijkt onze kleine meid echt als twee druppels water op mij… nog even geduld, dan zullen we zien of dat echt zo is. Mijn man en ik kunnen haar ook elke dag heel goed voelen (en zien) bewegen, en daar genieten we natuurlijk enorm van.

We zijn zó benieuwd hoe ze is… nog (ongeveer) twee maanden geduld!

31+4

24w3d, je bent nu levensvatbaar!

Het is alweer even geleden dat ik iets van me liet horen, een maand om precies te zijn. Er is namelijk geen nieuws (en dat is dus heel goed nieuws)!

De 24 weken voorbij!

Afgelopen week ben ik de oh zo belangrijke 24 weken grens voorbij gegaan. Voor mij een moment van enorme opluchting. Mocht er nu toch nog iets gebeuren dan zal alles op alles gezet worden om ons kindje te redden, en vanaf nu is elke dag en elke week er eentje dichter bij een goede afloop. Ergens blijf ik het toch doodeng vinden. Zo waardevol, en zo kwetsbaar.

“Vanaf nu is elke dag en elke week er eentje dichter bij een goede afloop.”

En wat is het totaal onvoorstelbaar dat ze nu in principe al levensvatbaar is. Ze is nog zo ontzéttend klein, slechts ruim 600 gram… en toch is de overlevingskans nu al boven de 50%, en neemt die in de komende weken razendsnel verder toe. Blijf nog maar lekker lang zitten en groei maar goed!

survival-rate

Het gaat goed.

Het verloop van de zwangerschap durf ik tot nu toe wel vlekkeloos te noemen. Een heel bescheiden buikje, nog maar weinig kilo’s aangekomen (1,5 kg nu) en geen noemenswaardige klachten (af en toe hoofdpijn). Sinds afgelopen week is het colostrum ineens volop aanwezig. Dat had ik zo vroeg (en vooral zoveel!!) nog niet verwacht, en dat was dus een nogal bijzondere gewaarwording. Maar met de juiste aanpak (zoogcompressen… :-/ ) heb ik daar natuurlijk ook niet echt last van.

Mijn man en ik genieten nu dagelijks volop van alle beweging in mijn buik. Dat zijn heerlijke momentjes van contact. We kunnen haar allebei heel goed voelen, en als ik rustig lig is het zelfs ook al duidelijk te zien! Zo af en toe weet ze ook al mijn blaas te vinden, en vooral als die gevuld is, is dat natuurlijk een leuke trampoline… dus gelukkig heeft ze nu nog niet zo heel veel kracht (al neemt dat natuurlijk ook merkbaar en snel toe)! 😉

24+3

20w0d, precies op de helft!

Yes, het is zover. Vandaag ben ik precies op de helft! En eindelijk begint alles nu echt te worden… Een beginnende babybuik, regelmatig kleine schopjes. Af en toe even snel wat lieve spulletjes kopen. Kraamzorg en kinderopvang zijn geregeld. En de altijd zo lege ‘logeerkamer’ wordt langzaam maar zeker tot een echte babykamer getransformeerd.

Lees meer »

18w3d, voel ik daar getrappel?

Ons meisje! ♥ Het duurt allemaal nog wel even, maar wát zijn we al ontzettend dol op haar. Hoe zal ze eruit zien? Wat zal ze leuk gaan vinden?

Gisteren zat ik ’s avonds op de bank en opeens voelde ik een duidelijke bons van binnen. Hallo wereld! En kort daarna nog een paar. Ik had al wel eerder het idee dat ik iets voelde, maar deze keer was het dan echt duidelijk voelbaar en bleef het ook niet bij één schopje, maar een aantal vlak achter elkaar. En later op de avond liet ze zelfs nog een keertje duidelijk merken dat ze er is. Yes, eindelijk, wat heerlijk!!

Lees meer »