7w4d – een stapje in de goede richting

Afgelopen donderdag hadden we dan eindelijk de eerste echo. Het was weer ontzettend spannend, want door alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd was het vertrouwen bij mij enorm beschadigd. Ik wist ook niet of ik naar de echo uit keek of dat ik er juist tegenop zag. Gelukkig waren we op tijd aan de beurt en hoefden we niet zo lang in de wachtkamer te zitten. Dat vind ik namelijk altijd zo’n naar moment…

We hadden (zoals meestal) weer een hele lieve arts die duidelijk goed op de hoogte was van onze voorgeschiedenis. De echo ging van start en het duurde even voor er iets in beeld kwam. Pfoeh, wat was dat weer spannend. Gelukkig liet de arts ons niet langer in spanning dan nodig, het meteen tegen ons toen ze het hartje zag kloppen. ♥ En daar was het ook in beeld: een piepklein vruchtje van 9,6 millimeter met een hartslag van 128 slagen per minuut.

Na alles te hebben opgemeten controleerde de arts ook nog even mijn eierstokken. Het was haar opgevallen dat één van mijn eierstokken nog wat opgezet lijkt te zijn. Daar zat nog een vochtblaasje in van ongeveer 3 centimeter. Maar volgens maakt dat niet zoveel uit. Ik heb er in elk geval geen last van.

De volgende afspraak staat gepland op 4 december. Ik ben dan 9 weken en 4 dagen. Met een beetje geluk mogen we dan daarna gaan aftellen richting de NIPT…

 

Advertenties

5w3d – de verlengde wachtweken

Inmiddels zijn we ruim een week verder. Dit zijn erg moeilijke weken. Sinds de vorige miskraam is het laatste beetje vertrouwen dat we hier nog in hadden helaas ook verdwenen.

Ik heb weinig klachten gelukkig, hoewel ik nu met alle liefde kotsend van de misselijkheid boven het toilet zou hangen. Dan zou ik tenminste het gevoel hebben dat ik zwanger was. Wel slaap ik de laatste nachten heel erg slecht. Overdag ben ik ontzettend moe, en op de bank val ik wel in slaap, maar ’s nachts word ik 3-4x per nacht wakker.

Het is nu aftellen naar de eerste echo. Nog 11 dagen geduld.

5+3

ICSI2, week 8 (20 okt – 26 okt): DE TEST.

Vandaag is mijn NOD: in een normale situatie zou ik nu ongesteld moeten worden. Maar goed: dit is natuurlijk geen normale situatie, want ik gebruik hormonen die de menstruatie kunnen tegenhouden. Desalniettemin is het toch een soort kleine mijlpaal.

Eergisteren besloten mijn man en ik dat we wel een testje konden wagen. Het embryo zou dan al 12 dagen oud moeten zijn en dan is er meestal al wel iets te zien. En godzijdank… die test was positief!

Nog nooit hebben we zulke gemengde gevoelens gehad over iets wat zo mooi zou moeten zijn. Die eerste spannende weken staan weer voor de deur… Drie weken wachten op de eerste echo, en als die goed is dan wéér drie weken wachten op de tweede echo, en als die goed is dan volgt de NIPT: en de twee weken wachten op de uitslag daarvan.

Voorlopig is er dus alleen nog maar heel veel onzekerheid. Maar we zijn natuurlijk absoluut heel blij dat het zwanger worden nu weer zo ‘makkelijk’ (ha-ha :-/ ) is gegaan.

Vandaag zou ik precies vier weken zwanger moeten zijn. Morgen is de officiële bloedtest, en kunnen we weer gaan aftellen naar de tweede grote horde: een 7-weken echo met een kloppend hartje en een mooi uitziend embryo.

ICSI2, week 8 (20 okt – 26 okt)

We zitten nu midden in de wachtweken. Lastige dagen. Je kunt nu niets meer doen, maar je weet ook nog niet waar je aan toe bent. De Utrogestan (getsie!) doet in elk geval goed zijn werk, want ik ben zo labiel, chagrijnig, prikkelbaar en depressief als heb ik jou daar. Maar vooruit. Het is allemaal voor het goede doel.

hormones 2

Gisteren lag ‘de beruchte brief’ van het IVF-centrum op onze deurmat, met daarin de definitieve opbrengst van deze poging: 3 cryo’s, verdeeld over 3 rietjes. Helaas een stuk minder dan de vorige poging, dus dat viel heel even tegen. Maar het is wat het is, gelukkig is het toch nog een redelijk aantal, dus we zijn er blij mee.

Tevens komt nu dan eindelijk het einde van deze acht weken durende behandeling in zicht. Op 26 oktober is mijn gehoopte NOD (‘niet-ongesteldheidsdag’). Dat is al over 4 dagen! Na al die weken slikken, prikken, hopen en wachten zit het er dus bijna op. Misschien blijk ik straks zwanger, misschien ook niet.

Mocht het gelukt zijn, dan moet ik nog een week extra doorgaan met de Utrogestan. Maar goed, dan weet je tenminste waar je het voor doet. Mocht het niet raak zijn, dan hebben we dan in elk geval nog de 3 ingevroren embryo’s achter de hand.  Al zal ik dan van het ziekenhuis helaas eerst een verplichte rustmaand moeten nemen.

ICSI2, week 7 (13 okt – 19 okt): de tussenstand

Vandaag was de terugplaatsing. Er lag een prachtig embryo voor ons klaar, dat alle dagen netjes volgens schema had gedeeld en nu 8-cellig was.

Ook kregen we eindelijk meer te horen over de bevruchtingen. Van de twaalf eicellen (direct na de punctie werd ons overigens gezegd dat er 13 eicellen waren?) zijn er 8 succesvol bevrucht, vier konden helaas niet bevrucht worden. Volgens de arts zagen de ontstane embryo’s er mooi uit, dus ze heeft goede hoop dat er straks  een aantal goed genoeg zullen zijn om in te vriezen. Hoeveel dat er zijn zullen we pas weten als we de brief van het IVF-centrum ontvangen. Maar het duurt vanaf nu waarschijnlijk nog ruim een week tot we die brief kunnen verwachten.

De beruchte wachtweken zijn begonnen…

20171015_184842.jpg

ICSI2 week 7 (13 okt – 19 okt): bevruchting, terugplaatsing en cryopreservatie

Donderdag was het zover, de dag van de punctie. Om kwart over negen moesten mijn man en ik ons melden in het IVF-centrum. Mijn man werd meteen ‘aan het werk gezet’ en ik moest in de wachtkamer plaatsnemen. De welbekende wachtkamer van het VUmc met het aquarium, wat volgens velen geluk zou brengen. Al moet ik helaas zeggen dat het mij wat dat geluk betreft tot nu toe een beetje tegenvalt…

Na een tijdje kwam er een verpleegkundige om mij op te halen. Ik werd eerst nog even naar het toilet gestuurd, want voor de punctie is het belangrijk dat je blaas zo leeg mogelijk is. De eierstokken zijn dan het best bereikbaar voor het aanprikken van de follikels.

Ik kreeg een bed toegewezen en toen ik mij had voorbereid (= in bed gaan liggen in een lang T-shirt zonder onderkleding aan) kwam de verpleegkundige terug om mij de medicatie te geven. Een injectie pethidine als pijnstilling en een half tablet Dormicum (midazolam) als kalmering.

Niet lang daarna kwam mijn man bij mij. We wachtten samen tot we aan de beurt waren. Om tien uur werd ik naar de punctieruimte gebracht. Ik moest overstappen van het bed naar de stoel, maar door de medicatie – die inmiddels goed zijn werk deed – was dat nog best een opgave…

Eenmaal geïnstalleerd ging de punctie van start. De arts prikte de follikels aan, de verpleegkundige hielp mij met de juiste ademhaling en gaf aan wanneer er naar een nieuw potje moest worden gewisseld. De follikelvloeistof (met daarin als alles goed is de follikels) wordt opgevangen in kleine potjes die worden warm gehouden. Alle follikels werden aangeprikt, ook de kleinere, zodat we geen kansen zouden laten liggen. Het zoeken naar de follikels deed een paar keer heel venijnig zeer, maar alles bij elkaar was de punctie echt wel goed te doen.

Na de punctie werd ik teruggebracht naar de kamer waar ik even kon bijkomen. De arts kwam na niet al te lange tijd goed nieuws brengen: er waren 13 mooie eicellen gevonden! Ook het zaad zag er kwalitatief goed uit. We mochten weer naar huis zodra we dat wilden,

Vanmorgen mocht ik bellen om te horen of er een terugplaatsing zou zijn. Hoewel dat met 13 eicellen bijna vanzelfsprekend lijkt, was dat natuurlijk toch een heel spannend moment. In een vruchtbaarheidstraject is namelijk één ding zeker: er is nooit iets zeker. Maar gelukkig kregen we goed nieuws: er heeft bevruchting plaatsgevonden en morgenmiddag zal er een embryo worden teruggeplaatst. De rest moet zich nog verder ontwikkelen, en hopelijk is er op dag 4 of 5 nog een mooi aantal embryo’s over om te worden ingevroren. Maar dat horen we over ongeveer twee weken pas per brief.

So far so good, voor nu zijn we blij. Weer een paar stapjes dichterbij, maar nog een heleboel stappen te gaan.

De punctie komt er aan!

Vanmorgen had ik de tweede follikelmeting, en de follikels waren behoorlijk doorgegroeid in de afgelopen dagen. Dat kan ik ook wel duidelijk voelen in mijn buik.

De dikte van mijn baarmoederslijmvlies was toegenomen tot 11,5 millimeter. In de rechter eierstok waren nu veel meer follikels te zien dan 3 dagen geleden. Een stuk of tien, variërend van 14 tot 20 millimeter. Links was het veel minder ‘druk’, hier waren maar twee follikels doorgegroeid en deze waren ook maar rond de 13 millimeter.

Mijn ‘volle’ rechter eierstok ligt er ook goed bereikbaar bij, dat maakt de punctie waarschijnlijk wel iets makkelijker. De linker ligt er lastiger voor, maar daar hoeft dus gelukkig ook niet zoveel te worden aangeprikt.

De meeste follikels waren nu nog niet groot genoeg, dus ik moet nog 1 dag verder stimuleren met de Gonal-F. Morgen word ik gebeld voor het tijdstip waarop ik de Ovitrelle moet injecteren, en donderdagochtend zal de punctie zijn.

Ik vind het weer super spannend…

ICSI2, week 6 (6 okt – 12 okt)

Afgelopen vrijdag had ik de eerste follikelmeting.  Dit vond ik best spannend, omdat ik nu een iets lagere dosis hormonen gebruik dan de vorige poging. Zou het wel genoeg zijn?

Wat snel duidelijk werd tijdens de echo was dat het baarmoederslijmvlies al behoorlijk dik was geworden: 8,4 mm. En dat was goed nieuws, om twee redenen. Ten eerste wordt dat dikke slijmvlies veroorzaakt door een hoge concentratie oestrogeen, wat word geproduceerd door de groeiende follikels. Er groeit dus zeker iets!! Ten tweede is een baarmoederslijmvlies van meer dan 6 mm al goed genoeg voor een terugplaatsing, dus dat is alvast in de pocket. De structuur van het slijmvlies was ook een mooie triple layer.

Aan elke kant waren er ongeveer 5 follikels te zien die aan het groeien waren. Een paar waren al ruim 12 mm, maar het grootste deel was nog rond de 10 mm. De arts was erg tevreden over dit resultaat. Het groeit mooi rustig, en ook niet teveel follikels tegelijk. Dus ik ga voorlopig met dezelfde dosis verder. De punctie zal dan waarschijnlijk in de tweede helft van komende week zijn. Hopelijk blijven al deze follikels meedoen, en levert de punctie straks ongeveer 10 eicellen op. Dan zou ik echt helemaal blij zijn!

Maandag ochtend moet ik weer terugkomen voor een echo. Dan kunnen we misschien nog beter inschatten hoe lang ik nog verder moet gaan met de hormoon injecties.

Intussen voel ik ook wel aan mijn buik dat er iets gebeurt. Ik voel de spanning die op mijn eierstokken staat, een soort ‘zwaar’ zeurend gevoel links en rechts in mijn onderbuik. Dat is wel een prettig idee, want dan voel ik tenminste dat de hormonen goed hun werk doen. Het gaat dus weer de goede kant op. Spannend, over een week is de punctie hoogstwaarschijnlijk al achter de rug…

ICSI2, week 4&5 (22 sep – 5 okt)

We zijn alweer een behoorlijk eind op weg. Het is al week 5 van het traject, dus we zijn over de helft (8 weken in totaal). Nu is het allemaal echt van start: het stimuleren met Gonal-F is sinds 6 dagen begonnen en ik heb al 24 van de in totaal ongeveer 40 injecties gehad.

Vrijdagochtend is de eerste echo, dan besluit de arts of de dosis Gonal-F zo goed is of dat er iets moet worden aangepast. Waarschijnlijk moet ik daarvoor na de echo ook bloed laten prikken om mijn oestrogeenspiegel te bepalen.

Mentaal is het traject helaas een stuk zwaarder dan de vorige keer, omdat we nu maar al te goed weten dat een positieve test nog lang niet betekent dat er ook werkelijk een kindje zal komen. ICSI1 was een waar slagveld. 13 eicellen, 10 bevruchtingen, 6 mooie embryo’s, 4 terugplaatsingen, 3 zwangerschappen, maar uiteindelijk geen baby.

We kunnen alleen maar hopen dat het allemaal pech is geweest en dat het deze keer beter zal gaan. Of dat ook echt zo is, zal de toekomst ons leren.

ICSI2, week 3 (15 sep – 21 sep)

De eerste injecties zitten er alweer in. Sinds zondag ben ik begonnen mijn eigen hormoonhuishouding stil te leggen met decapeptyl. Gemene prikken, maar het gaat allemaal goed.

20170917_203608

Tot nu toe heb ik gelukkig ook nog geen last van bijwerkingen. De vorige keer heb ik in totaal 24 van deze injecties gezet. Dus er is nu een beetje een punt om naar toe af te tellen.

Stapje voor stapje, pilletje voor pilletje, prikje voor prikje.