11 maanden later…

…en zoveel gebeurd!

Mijn laatste post is van mei 2020. Na het stilleggen van de reguliere zorg in verband met de corona pandemie, werden de fertiliteitsbehandelingen in België toen net weer opgestart. Na één echo bleek ik precies op het goede moment in mijn cyclus te zitten, en de terugplaatsing kon worden gepland. En er kwam goed nieuws: op 13 mei kreeg ik bericht dat het embryo (onze laatste cryo!) goed was ontdooid, en mocht ik naar Gent komen voor de terugplaatsing. Vanwege de coronamaatregelen ging ik alleen, en bleef mijn man thuis.

De terugplaatsing ging goed, en zeven dagen na de terugplaatsing waagden we voorzichtig een eerste zwangerschapstest. Tot onze grote opluchting zagen we een hele dunne streep verschijnen! Het begin was er… In de dagen die volgden werd deze streep langzaam steeds duidelijker, en de bloedtest gaf het definitieve resultaat: positief. Ik was zwanger! Het spannende wachten begon opnieuw.

“De bloedtest gaf het definitieve resultaat: positief. Ik was zwanger!”

De eerste echo mocht worden gepland bij 7 weken zwangerschap. Deze echo mocht ik ook in Nederland laten doen. Helaas moesten we daarvoor nog wel een weekje extra wachten: om het aantal ziekenhuisbezoeken te verminderen (ook weer i.v.m. corona) werd in het Nederlandse ziekenhuis de eerste echo uitgesteld tot de termijn van acht weken in plaats van zeven. Vervolgens volgde het spannende “wachten”: de volgende echo, de NIPT, de vroege GUO bij 14 weken en tenslotte de 20-weken echo. En gelukkig kregen we iedere keer goed nieuws! Tussendoor hadden we ook nog een pretecho laten doen om het geslacht van de baby te ontdekken. We konden weer roze muisjes gaan bestellen: het is een meisje, er is een klein zusje op komst! Intussen voelde ik de baby al flink bewegen. Het was een flinke druktemaker…

“Het is een meisje, er is een klein zusje op komst!”

Fast forward naar januari 2021, de uitgerekende datum kwam in zicht. Op af en toe wat steken na gebeurde er echter nog niet zo veel. Na heel lang wachten en nog steeds geen teken van de bevalling, werd er bij 41 weken een geplande keizersnede uitgevoerd. Daar was ons kleine meisje dan eindelijk! Alhoewel, klein… ze bleek een hele flinke dame van 54 cm en bijna 9 pond! Een stuk groter dus dan haar zus (51 cm en 7 pond)

Hoera, nog een dochter! Wat ben je mooi, wat een geluk… En onze kleine peuterdame is ineens grote zus! Een hele lieve, trotse zus… We kunnen ons geluk niet op. ♥

En weer door!

Zo plotseling als de cryo-cyclus in maart werd stilgelegd, zo snel werd een nieuwe ronde nu weer opgestart. Van de ene op de andere dag belandden we afgelopen week in een stroomversnelling.

Aan het begin van de week kwam er – vrij onverwacht – een mail van het UZ Gent dat de behandelingen óók voor buitenlandse patiënten weer gestart konden worden per 4 mei. Die datum was intussen al geweest, dus stuurde ik maar direct een mail terug dat ik heel erg blij was met dat nieuws en om de stand van zaken door te geven. Ik zat toen al op dag 13 van mijn cyclus, dus ik gaf aan dat ik in theorie deze maand nog voor een terugplaatsing zou kunnen komen maar dat ik wel verwachtte dat ik dus nog tot de volgende cyclus zou moeten wachten.

Maar tot mijn grote verbazing zag ik vanmorgen dat ik een telefoontje had gemist, en had ik een bericht in mijn mailbox. Of ik meteen contact met het ziekenhuis kon opnemen, omdat ze het misschien nog deze maand konden gaan proberen. Wat? Wauw! Natuurlijk heb ik onmiddellijk teruggebeld, en er werd een afspraak gemaakt voor 12 uur. Opeens was er haast!! Ik moest vanwege de COVID-19 regels nog een aantal formulieren en verklaringen printen en ondertekenen, een mondmasker meenemen, mijn paspoort en ziekenhuispapieren bij elkaar zoeken. Ik heb alles snel in een tas gegooid en ben zo snel mogelijk op weg gegaan…

Omdat de grens natuurlijk nog gesloten was, moest ik bij de grens verklaren waarom ik op weg was en een bewijs van de ziekenhuisafspraak laten zien, gelukkig was de bevestigings-SMS van het ziekenhuis met de afspraakgegevens voldoende. Gelukkig duurde het niet lang, en kon ik snel weer verder rijden.

Op de echo bleek er al een follikel van 21 mm te zitten, en een goed opgebouwd slijmvlies van ruim 10 mm dik. Vervolgens nog even bloed geprikt en langs de apotheek voor de Pregnyl, en dan weer terug naar huis. Nog voordat ik thuis was werd ik al door het ziekenhuis gebeld: diezelfde avond moest ik de Pregnyl spuiten, en de terugplaatsing werd ingepland.

Wat een dag… we zijn ineens weer volop in de running! En vanaf 11 mei gaan alle behandelingen weer gestart worden, dus vanaf dan zijn ook nieuwe behandelingen weer mogelijk. Wat een goed nieuws allemaal. Nu maar hopen dat de terugplaatsing doorgaat, en zeker ook dat nu met COVID-19 alles de goede kant op blijft gaan, zodat alle behandelingen weer snel op gang kunnen komen.

Corona… en dus weer wachten

Door corona zijn de behandelingen in UZ Gent helaas stopgezet. Vier dagen voor mijn terugplaatsing – de Pregnyl was al geprikt – werd ik opgebeld dat het niet doorging. En inmiddels zijn we alweer 6 weken verder.

Sinds deze week wordt de zorg weer langzaamaan opgestart, maar vooralsnog alleen voor Belgische patiënten. We wachten dus nog maar wat langer…

Eerste terugplaatsing

Bericht volgt

ICSI3, de uitslag van het PGS onderzoek

Er waren zeven embryo’s ingevroren op dag 5. Hiervan bleken er drie goed te zijn, en werden er bij de andere vier embryo’s verschillende genetische afwijkingen gevonden.

ICSI3, de punctie

Punctie in Gent. Heel vroeg melden 7 uur bij het onthaal, 7:30 uur op de afdeling.

Man moest naar ‘het labo’, zoals ze dat daar zo mooi discreet noemen. Ik kreeg infuus (zat niet lekker, erg pijnlijk in mijn arm…). Ik voelde mij helaas helemaal niet fijn, ik had behoorlijk wat last van mijn buik! Het voelde een beetje als verstopping, dus ik heb nog naar de wc proberen te gaan, maar dat hielp helaas niets. Bij punctie kreeg ik gelukkig heel veel pijnstilling met een flinke dosis remifentanyl. Heerlijk! 🙂 Zodra ik de pijnstilling kreeg toegediend kreeg ik een warm en draaierig gevoel, en ik voelde me daardoor al tijdens de punctie een stuk beter. De punctie verliep zelfs geheel pijnloos! Wat een verschil met Nederland. De dokter was wel lang bezig met prikken…

Na de punctie werd ik teruggebracht naar de uitslaapruimte. Na een tijd wachten en nog wat slapen, kwam de arts de uitslag vertellen… Hij kwam aan ons bed, zei niets, keek ernstig. Of we ‘het’ al gehoord hadden? Pffff… hij maakte het wel spannend. Dit kon alleen maar heel goed nieuws of heel slecht nieuws betekenen. Gelukkig was het goed nieuws: de punctie was geslaagd en er bleken wel 46 (!!!) eicellen te zijn gevonden. Veel te veel, vandaar dus ook mijn buikpijn. Om verschijnselen van OHSS te voorkomen moest ik de volgende 7 dagen nog orgalutran spuiten, en iedere dag een halve liter isotone drank drinken.

De volgende dag voelde ik me behoorlijk beroerd. Ik had het idee dat ik het vocht in mijn buik kon voelen klotsen. Naarmate de dag vorderde voelde ik me steeds slechter. De volgende dag was alles in een klap weer helemaal in orde. Waarschijnlijk was de orgalutran goed aangeslagen?

Na een paar dagen werd ik gebeld met de uitslagen van de ICSI: van de 46 eicellen waren er 26 rijp, en konden er 20 met succes worden bevrucht. Wauw!

ICSI3 – Let’s go!

En daar gaan we dan… Eind oktober was de uitgangsecho voor de komende nieuwe ICSI poging.

Ook was mijn man gevraagd om vooraf alvast een monster in te leveren om in te vriezen als back-up, mocht er op de dag van de punctie onverhoopt iets mis gaan. Dit omdat de ICSI met PGS een ingrijpende behandeling is, en ze niets aan het toeval willen overlaten. Dus, zo gezegd, zo gedaan. Maar al binnen een paar uur kregen we telefoon, dat het helaas niet goed was. Logisch, dacht ik nog, want dat is toch ook juist de reden waarom we in een fertiliteitstraject zitten? Maar, het bleek deze keer écht niet goed te zijn. Zelfs als back-up niet voldoende, dus er zou een nieuwe afspraak ingepland worden. Jeetje, hoe kan dat nou… en wat een spanning weer meteen. Is er iets aan de hand? Of was dit eenmalig?

Intussen begon ik ook al met stimuleren. Dit keer had ik een heel ander schema gekregen dan wat ik in het VUmc gewend was. Met als gevolg dat ik niet eerst een maand de pil hoefde te slikken (dus veel sneller) én veel minder vaak hoefde te prikken (dus veel fijner!). Ik begon met de stimulatie met Puregon 125EH op dag 3 van de cyclus, en daarnaast met de antagonist Orgalutran vanaf dag 8 van de cyclus.

Begin november op cyclusdag 9 was de eerste follikelmeting in Gent. Deze afspraak had op zich ook in NL gepland mogen worden, maar omdat mijn man toch nog een keer naar Gent moest hebben we besloten om deze afspraak dan ook maar op dezelfde dag in Gent te plannen. Er werden zeer veel follikels geteld, maar bijna allemaal nog erg klein. Daarna ging ik nog langs de bloedafname om bloed te prikken (LH, oestradiol en progesteron), man ging nog langs het laboratorium, en toen gingen we weer huiswaarts. Dit keer hoorden we helemaal niets van het laboratorium. Zou dat dan geen bericht, goed bericht betekenen?

Drie dagen later (CD 12) moest ik terugkomen voor de volgende echo. Helaas mocht ik deze echo niet in NL plannen, omdat ze dachten dat dit mogelijk al de laatste echo zou kunnen zijn. Deze keer was de afspraak ’s ochtends al heel vroeg, en ging ik alleen. ’s Morgens vertrekken, snel de echo maken en bloedprikken, en razendsnel weer terug naar NL om naar mijn werk te gaan.

Weer twee dagen later (CD 14) werd er nog een echo gepland. Ik begon de stimulatie intussen ook best wel te voelen in mijn buik. Op de echo was te zien dat er best aardig wat follikels aan het groeien waren, en ik had het gevoel dat er zo’n 10-15 kanshebbers zouden zijn en dat de rest niet snel genoeg mee groeide. Wel leek het er op dat de punctie nu vast snel gepland zou kunnen worden. Ook vroegen we aan de arts of hij kon zien of het aantal zaadcellen de laatste keer beter was geweest. Opnieuw werden we verrast, maar dit keer juist heel positief: bijna 4 miljoen dit keer! Prima dus om voor ICSI te gebruiken. Wat een opluchting!

Aan het eind van de middag werd ik gebeld, en kregen we inderdaad de mededeling dat de punctie was ingepland over twee dagen, op dag 16. Die avond moest ik dus de gonapeptyl spuiten (dat waren twee gemene prikken!), en op de dag van de punctie moesten we ons om 7 uur ’s ochtends al melden bij het ziekenhuis. Dat zouden we vanuit NL natuurlijk nooit gaan redden, dus gingen we ’s avonds snel op zoek naar een hotel, om de avond van tevoren alvast naar België te kunnen rijden. We vonden een hotel vlakbij het ziekenhuis.

ICSI3 – Klaar voor de start?

In september gingen we voor de tweede keer naar Gent. Nu om alle details nog eens door te nemen en om de laatste dingen voor te bereiden voordat er echt gestart kon gaan worden met de nieuwe poging. Ook moesten zowel man als ik nog een keertje bloed prikken voor de infectiescreening (standaard verplichting vanwege het opslaan/invriezen van lichaamsmateriaal). Daarna een gesprek met de verpleegkundige/vroedvrouw gehad (prikinstructies en dergelijke).

De dosering wordt in principe berekend op basis van mijn leeftijd en AMH waarde, waarbij er 150IE Puregon zou worden voorgeschreven. Omdat ik bij het VUmc met 100IE Gonal-F al behoorlijk hoge bloedwaarden gehad had, besloten we om dat niet te doen en het midden daarvan te nemen, op 125IE dus. Ik moet zeggen dat mij dat nog steeds best wel veel lijkt, maar er kan met dit traject ook een iets groter ‘risico’ genomen worden, omdat er toch geen verse terugplaatsing zal zijn. Ook wordt er een heel ander soort stimulatieschema gebruikt (antagonisten schema i.p.v. agonisten schema), wat ook al een lager risico geeft op OHSS. Ik ben benieuwd hoeveel eicellen dit oplevert, en of het inderdaad allemaal goed gaat met deze hoge dosis.

De arts schat, inclusief de duur van het genetisch onderzoek (6-8 weken), dat de terugplaatsing van een eerste cryo dan op zijn vroegst in januari zal zijn. En dat zou dan zijn als alles goed gaat, want zelfs als we vandaag direct zouden kunnen starten (maar de eerste dag van mijn volgende cyclus zal pas ergens in de laatste dagen van september zijn):
– 1 cyclus (sept) voor de behandeling stimuleren/punctie/bevruchting
– 2 cycli (nov + dec) voor het wachten op de resultaten van de PGS
Dus de eerstvolgende cyclus daarna waarin een goed embryo terug geplaatst kan worden zal inderdaad alweer januari zijn. Maar goed, we zullen zien.

Nu moeten we eerst nog afwachten tot ik gebeld word om af te spreken wanneer we kunnen starten. Volgens de arts: “Daar is nog best wel enige wachttijd voor, dat zal eerder november worden dan oktober”. En volgens de vroedvrouw: “Er is momenteel eigenlijk geen wachtlijst”. Een van de andere vroedvrouwen zal binnenkort telefonisch contact opnemen om de planning te bespreken.

We kregen van de vroedvrouw een dikke map met de planning, instructies, maar vooral heel erg veel toestemmingsformulieren. Voor bijna elk afzonderlijk detail een apart formulier (uitvoeren punctie, uitvoeren ICSI, invriezen embryo’s, invriezen semen, uitvoeren PGS, gebruik van restmateriaal voor wetenschappelijke doeleinden, et cetera). Die allemaal in tweevoud ondertekend moesten worden. 🙂

Op naar Gent…

Dit nieuwe ‘avontuur’ begon in maart van dit jaar. Hoewel onze dochter toen natuurlijk nog maar 4 maanden oud was, leek het mij wel verstandig om toch alvast weer aan de bel te trekken in Gent. Voor de vorige afspraak hebben we namelijk een paar maanden op de wachtlijst gestaan, en toen is ook gezegd dat er voor het starten met ICSI in combinatie met PGS nog een tweede wachtlijst is, vanwege de beperkte capaciteit van het laboratorium voor het biopteren van de embryo’s.

In reactie op mijn mail kreeg ik al super snel reactie van de afdeling fertiliteit. Op 1 april hadden ze al een afspraak voor ons. Dat ging wel héél erg snel. Die afspraak hebben we dan ook nog maar even uitgesteld tot half mei.

Een week of zes later, half mei, hadden we dan ons intakegesprek in Gent. Het dossier was natuurlijk in 2018 al uitgebreid besproken, dus we konden ons richten op de concrete zaken die nog geregeld moesten worden. Bij onze vraag hoe lang de wachtlijst voor PGS nu ongeveer was, bleek dat die er momenteel eigenlijk helemaal niet is.

Omdat dochter via een keizersnede is geboren, is er wel de afspraak dat een terugplaatsing pas minimaal 12 maanden na de keizersnede zou mogen gebeuren. Echter, omdat we toch ICSI met PGS wilden gaan doen, en alle embryo’s daardoor sowieso ingevroren zouden moeten worden, hoefden we hier niet op te wachten voor het starten van een nieuwe poging.

Er bleek echter nog wel één (groot) probleem. Er is nog een ingevroren embryo over in Amsterdam. En zolang er nog cryo’s zijn, mag er niet met een nieuwe cyclus gestart worden. Begrijpelijk natuurlijk, maar ja… Wat moesten we daar dan mee? Er werden ons drie mogelijkheden voorgelegd:

1. Eerst het embryo in VUmc laten terugplaatsen, zonder PGS. Op zich een optie natuurlijk, maar we hoopten nu juist in Gent verder te kunnen gaan omdat we een terugplaatsing zonder PGS zo eng vinden. Wat als het dan toch weer niet goed blijkt te zijn…?
2. In Gent PGS op het bestaande embryo laten uitvoeren. Dat wil zeggen: het embryo naar Gent laten transporteren, ontdooien, 24 uur door laten groeien, biopteren, weer opnieuw invriezen, wachten op de uitslagen en hopen dat die goed zijn, dan wéér ontdooien en 24 uur door laten groeien, en dan zou die teruggeplaatst kunnen worden. Dat alles (transport, PGS test) op eigen kosten. Klonk als de maximale kosten en moeite voor een minimale kans…
3. Het embryo in het VUmc laten vernietigen en de poging in Gent direct starten. Toen ik dit hoorde, viel ik bijna van mijn stoel. Dat zouden we natuurlijk sowieso niet doen.

We besloten om dan maar voor de eerste optie te gaan. Met gemengde gevoelens weliswaar, maar die andere opties waren wat ons betreft echt kansloos (optie 2) of simpelweg uitgesloten (optie 3). Wel zou de arts onze situatie nog voorleggen in het artsenoverleg, al zei ze dat ze vrijwel zeker wist dat daar dezelfde conclusie uit zou komen. Er zijn nu eenmaal strenge wetten en regels op dit gebied (en dat begrijp ik natuurlijk ook heel goed)…

Al een paar dagen later kreeg ik telefoon uit Gent. Er was in het artsenoverleg besloten dat ze het in onze situatie tóch geoorloofd vonden om in Gent een poging met PGS te starten. Ik was zo blij, en wat een totaal onverwachte wending! Daarmee was alles verder voorbereid om te beginnen. Zodra we wilden starten, mochten we weer contact opnemen met het ziekenhuis.

12 weken

Het gaat goed met ons! Time flies when you’re having fun, en dat is zeker waar. Onze dochter is al ruim 12 weken oud! Het is een ontzettend blij en vrolijk meisje. Ze slaapt en eet goed, ze ontwikkelt zich en ze groeit als kool. We zijn smoorverliefd op haar en genieten met volle teugen.

Het herstel van de keizersnede is heel goed verlopen. Ik was al redelijk snel weer op de been en heb er, naast wat pijn, geen noemenswaardige klachten van gehad. Natuurlijk moet ik echt nog geen marathon gaan lopen, maar in principe kan ik alles wel weer normaal doen.

Mijn verlof is voorbij gevlogen, intussen gaat ze al naar de opvang en ben ik weer begonnen met werken… En dat is wel even andere koek dan de hele dag rustig met je kindje door te brengen! (Al is dat soms ook best hard werken. 😉 )