Een kloppend hartje & naar UZ Gent

Vorige week was de spannende eerste echo. Omdat ik jullie niet zo erg in spanning wil laten zitten als ik zelf zat (we hebben eerst nog 25 minuten in de wachtlamer gezeten…), staat het resultaat van deze echo al in de titel van dit bericht: we zagen een kloppend hartje! De echo was bij 6w6d, dus best wel vroeg. Maar de hartslag (128/min) was goed. Het embryo was ruim 8 mm groot, de vruchtzak was goed, dooierzakje aanwezig. En dus een piepklein kloppend hartje. De arts was helemaal tevreden.

Gisteren ben ik met mijn man naar Gent geweest, voor een intakegesprek voor ICSI+PGS. Best vreemd om daar heen te gaan terwijl je al zwanger bent, maar de afspraak stond al enkele maanden gepland en uitstellen naar een paar weken later was niet mogelijk. Afzeggen wilden we zeker niet, omdat we op dit moment helaas gewoon nog niet voldoende vertrouwen hebben in een positieve afloop van deze zwangerschap.

Dit werd ook nog even spannend, want ik had intussen de verwijsbrief van mijn huisarts nog niet ontvangen. En in de mail van UZ Gent stond dat die toch echt wel nodig is… dus ’s ochtends eerst nog naar de huisarts gebeld. Toen ik mijn naam en geboortedatum zei, antwoordde de assistente meteen: “Ah, u belt voor de brief!” De verwijzing bleek al twee weken voor me klaar te liggen. Ze zei dat ze me hierover had gebeld, dus blijkbaar heb ik dan een voicemail gemist ofzo. Met een lichte tegenzin (wie had ooit gedacht dat het zover zou gaan komen…) gingen we, via de huisarts om de verwijsbrief op te halen, op weg naar België. Hoe zou het zijn? Zouden ze het niet heel raar vinden dat we daar tijdens deze zwangerschap langskomen? En moeten we alles eerst zelf betalen of zou het goed geregeld zijn met de verzekering?

De intake in België verliep prima. Bij de inschrijving kregen we direct uitgebreid uitleg over de gang van zaken rond de verzekering. Door middel van bepaalde formulieren kan vooraf machtiging voor bepaalde behandelingen worden aangevraagd. Als dit tijdig wordt geregeld kan het ziekenhuis de kosten direct bij de verzekeraar indienen. Zonder zo’n machtiging moeten we het zelf voorschieten en vervolgens bij de verzekering declareren.

Vervolgens hadden we eerst een gesprek over onze voorgeschiedenis. We hadden ons medische dossier natuurlijk mee, dus dat was een handige leidraad bij het gesprek. Daarna kregen we de arts te spreken die ons uitleg gaf over de behandeling en de genetische screening (PGS). Maar allereerst wilde de arts even een echo maken om te kijken hoe het met de zwangerschap ging. Het hartje klopte nu heel duidelijk, en het embryo was weer wat verder gegroeid (nu ruim 11 mm).

Mochten we binnenkort toch voor behandeling naar Gent moeten komen, dan zullen ze eerst beginnen met een uitgebreide screening naar mogelijke factoren van herhaalde vroege miskramen. Aan het begin van de behandeling zullen we ook een uitgebreid consult krijgen met alle gedetailleerde informatie over de genetische screening. Als de uitslagen van het vooronderzoek binnen zijn kan de ICSI-behandeling gestart worden, waarschijnlijk volgens ongeveer hetzelfde schema als in het VUmc, omdat de arts ook vond de deze behandelingen goed zijn verlopen. Vervolgens worden alle verkregen embryo’s gekweekt tot dag 5, en wordt er op dag 5 een biopsie gedaan uit de trofoblast. Dan worden alle embryo’s ingevroren en wordt het onderzoek ingezet. Dit onderzoek zal weer een aantal weken duren. Pas wanneer de uitslagen hiervan bekend zijn, zullen we weten of er een terugplaatsing gepland kan worden. Er zal waarschijnlijk wel een wachtlijst zijn i.v.m. de PGS. Daarover horen we meer zodra we ons gaan aanmelden voor de behandeling.

We waren al met al erg blij met deze intake. De arts en de verpleegkundigen waren erg meelevend en begripvol, en ze vonden het heel logisch dat we ondanks de zwangerschap toch naar de intake waren gekomen. Verder zeiden ze allemaal dat ze hard voor ons zullen duimen en dat ze hopen dat het nu gewoon goed gaat en dat ze ons voorlopig dus niet meer terug zullen zien.

To be continued…

Advertenties

Een lange weg te gaan (maar wel op de goede weg).

In mijn laatste bericht schreef ik over de aankomende terugplaatsing en het spannende telefoontje daaraan vooraf. Gelukkig kreeg ik in dat telefoontje goed nieuws: er was een embryo goed ontdooid en er zou dus een terugplaatsing gaan zijn. Aangekomen in het IVF-centrum kregen we helaas ook minder goed nieuws: er was wederom bij het ontdooien één embryo verloren gegaan, waardoor ze een tweede hadden moeten nemen. Dit was best weer een grote teleurstelling. Zo heb je nog drie mooie embryo’s in de vriezer, en in een oogwenk is daar ineens nog maar ééntje van over…

Maar goed: dat tweede embryo was dus wel goed ontdooid en kon worden teruggeplaatst. En na de terugplaatsing begonnen weer die lange wachtweken. Ik had gemengde gevoelens en vond het dit keer erg moeilijk om het nog enigszins positief te bekijken. Op 12 DPO waagden we toch maar een test, en tot mijn grote verrassing was die positief. Erg blij was ik eigenlijk niet, wel heel erg opgelucht. Weer een nieuwe kans.

Enkele dagen later was de bloedtest in het IVF-centrum. Er werd een mooie hCG waarde gemeten van 561 IU/L. De thuistest werd daarmee dus bevestigd en zwangerschap nummer 5 werd een feit.

De uitgerekende datum is 16 november… precies dezelfde datum als bij F. Vandaag ben ik 6w3d. Deze week staat de eerste echo gepland. We gaan weer stap voor stap vooruit.

…en weer door

Zoals gehoopt is het herstel van de miskraam gelukkig best goed gegaan – al was er wel erg veel geduld voor nodig. Maar gelukkig zijn er verder geen complicaties opgetreden. Als het ons nog een keer zou overkomen (wat ik natuurlijk écht niet hoop), dan zou ik waarschijnlijk wel direct van de Cytotec gebruik maken. Toevallig kwam ik namelijk onlangs via patiëntenvereniging Freya bij deze keuzehulp miskraam terecht, waar ik las dat het risico op complicaties met Cytotec niet groter is dan met afwachten, terwijl het juist vaker ‘succesvol’ verloopt. Maar ik hoop natuurlijk dat ik die keuze in de toekomst nooit meer zal hoeven maken.

In mijn vorige bericht schreef ik dat er vervolgonderzoek was ingezet om zoveel mogelijk veelvoorkomende oorzaken van miskramen uit te sluiten. De uitslagen hiervan waren allemaal goed. Nog steeds is er dus geen reden gevonden waarom het steeds mis gaat. Het blijft dan ook maar door ons hoofd spoken dat er misschien iets genetisch niet goed gaat met onze embryo’s. Omdat we hier nu echt wat meer duidelijkheid over willen krijgen, willen we een PGS traject in België gaan opstarten. Mocht daar uit komen dat er inderdaad iets met de embryo’s aan de hand is, dan kunnen ze daar meteen embryoselectie uitvoeren en een gezond embryo terugplaatsen. En mocht blijken dat er met de embryo’s juist niets mis is (en dat het dus inderdaad steeds pech is geweest), dan kunnen we daarna terug naar het VUmc en het vervolg van het traject met een stuk meer vertrouwen in gaan.

Het opstarten van zo’n ‘buitenlandtraject’ kost helaas wel veel tijd. Wachten op een eerste intakegesprek, toestemming voor de behandeling vragen aan de zorgverzekeraar, wachten tot de start van het traject, de behandeling zelf die 1 à 2 maanden duurt en tot slot het zenuwslopende wachten op de resultaten van het genetisch onderzoek. In de tussentijd kunnen we in het VUmc nog verder met de resterende drie cryo’s. Begin februari brak mijn eerste menstruatie weer door en konden we ons weer aanmelden voor een nieuwe cryo-ronde. Ik gaf daarbij meteen aan dat ik het graag met een van de artsen over een verwijsbrief naar België zou willen hebben. Die is namelijk nodig om de fiat van de zorgverzekeraar te krijgen. Die middag werd ik teruggebeld: de eerste follikelmeting was ingepland, maar een verwijzing wilden de artsen mij niet geven. Dus als ik het echt wilde doorzetten, dan moest ik dat met mijn huisarts bespreken.

“Het opstarten van zo’n ‘buitenlandtraject’ kost helaas wel veel tijd.”

Dat kwam wel even hard aan. Niet dat het zo’n ramp is om het met de huisarts te bespreken, maar het kost weer extra tijd en moeite en de reden van de afwijzing werd me ook niet geheel duidelijk. Maar goed, een paar dagen later heb ik een afspraak gemaakt met mijn huisarts om het hele verhaal even te bespreken en om haar te vragen of zij ons naar België wil doorverwijzen. Gelukkig gaf ze aan dat zij wel een verwijsbrief voor ons wil maken, maar dat ze daarvoor eerst ons medisch dossier bij het VUmc zal opvragen (en dat het dus wel nog een aantal weken zou kunnen duren). Dat is voor ons geen probleem. En wat een opluchting dat we straks dan eindelijk de boel in gang kunnen gaan zetten!

Intussen zijn we ook weer aan het voorbereiden op een nieuwe cryo-terugplaatsing. Op de eerste echo waren twee follikels zichtbaar (links ruim 12 mm, rechts iets kleiner dan 12 mm). De arts merkte op dat het endometrium er al erg mooi uitzag qua dikte en structuur (6,1 mm dik), zeker omdat ik nog in een vroege fase in de cyclus was. Twee dagen later was de volgende echo. De twee follikels waren nauwelijks groter geworden. Mogelijk waren ze nog met elkaar in strijd om de grootste te worden en groeiden ze daarom wat langzamer. Rechts was nu 12,5 mm en links was hetzelfde gebleven. Het endometrium was al 7,2 mm dik geworden. Weer twee dagen later was het dan zover: het linker follikel was klein gebleven, maar het follikel rechts had een flinke groeispurt gemaakt en was nu 17,5 mm: groot genoeg om ’s avonds de Ovitrelle injectie te zetten en de terugplaatsing in te plannen. Het endometrium had intussen een indrukwekkende 9,2 mm dikte bereikt. Dat zou straks een mooi dik en zacht matras voor het embryo zijn!

“De arts merkte op dat het endometrium er al erg mooi uitzag qua dikte en structuur”

Nu is het wachten tot het ontdooien en de terugplaatsing. Die is dinsdag gepland. Dinsdagochtend moet ik tussen 9:30 en 10:00 uur naar het IVF-centrum bellen om te horen of het embryo goed is ontdooid en of de terugplaatsing door zal gaan…

Nacontrole en vervolgonderzoek

Gisteren had ik een afspraak bij de gynaecoloog voor de nacontrole na de recente miskraam (dat verhaal volgt nog). Anders dan de vorige keren vroeg ze deze keer of ik het fijn zou vinden om even een echo te maken om te kijken of de baarmoeder goed schoon was geworden. Ik vond het wel geruststellend om die bevestiging te krijgen, dus daar stemde ik mee in. Het zag er gelukkig wel weer goed uit. Het baarmoederslijmvlies leek alweer iets op te bouwen, maar er was nog geen teken van een naderende eisprong te zien. De eierstokken zijn ook weer geslonken naar normale afmetingen.

Nu wordt (op mijn verzoek) een heel arsenaal aan diagnostiek ingezet om zoveel mogelijk andere oorzaken van miskramen uit te sluiten.

Allereerst wordt nog een keer de schildklierfunctie getest (de laatste keer was goed, maar dat was in 2015), en er wordt gezocht naar eventuele schildklierantistoffen. Ook wordt het homocysteïne bepaald, ook al lijkt dat in nieuwere onderzoeken toch niet zo’n sterk verband met miskramen te hebben. Maar op dit moment staat het nog in de richtlijn en het is een kleine moeite om het ook maar meteen mee te nemen. Tenslotte zal er binnenkort een contrastecho worden gemaakt om de vorm van de baarmoeder goed te inspecteren en te controleren op de eventuele aanwezigheid van een septum o.i.d. (maar daar gaan we niet van uit).

Mocht het de komende tijd niet zo snel lukken om opnieuw zwanger te worden, dan kan ik vanaf april (3 maanden na miskraam) nog vragen om diagnostiek naar het antifosfolipidensyndroom. Dat onderzoek is namelijk tijdens de zwangerschap en tot drie maanden daarna onbetrouwbaar. Maar we willen de volgende poging daarvoor niet uitstellen, en daar gaf de gynaecoloog ons wel gelijk in. Dit staat natuurlijk niet bovenaan het lijstje met verdenkingen.

Verder hebben we besproken om een verwijsbrief te krijgen om de stap naar België te maken, want zonder verwijsbrief vergoedt de verzekering natuurlijk niets. Dat moet wel even worden overlegd, dus daar hoor ik later meer over. Maar ik neem aan dat dat wel goedkomt, ik ben natuurlijk bepaald niet de eerste ICSI-patiënt die naar België verkast…

Dus nu deze bloeduitslagen afwachten en maar weer verder wachten op een cyclus.

Wat is er toch mis…?

Vandaag was de intake bij de gynaecoloog en daar stond om te beginnen een echo op het programma. Zoals ik al hoopte, werd de echo inwendig gedaan. Dat geeft namelijk een veel duidelijker beeld bij een prille zwangerschap.

We zagen de vruchtzak met de foetus er in, die was duidelijk een stuk groter gegroeid. Maar ondanks goed zoeken kon de verpleegkundige geen kloppend hartje in beeld brengen. Geen hartactie. Missed abortion. De foetus was 2,3 cm groot, passend bij 9 weken precies. Dus nog maar pas geleden is het fout gegaan.

“Geen hartactie. Missed abortion. De foetus was 2,3 cm groot, passend bij 9 weken precies.”

Meteen vroegen we ons natuurlijk af hoe dit toch steeds kan gebeuren. Wat is er nou aan de hand? Kan er genetisch onderzoek worden gedaan op dit kleine vruchtje of is dat onmogelijk? Hoe moeten we verder?

Gelukkig kon een van de artsen vrijwel direct tijd voor ons vrijmaken om de opties te bespreken. Onderzoek zou wel kunnen, maar is moeilijk en de uitslag zou de situatie niet veranderen. We komen niet in aanmerking voor PGD in Maastricht en daar zou een afwijkende uitslag niets aan kunnen veranderen. Bovendien zou er dan een curettage moeten worden gedaan om het weefsel op te kunnen vangen, iets wat we natuurlijk liever niet willen.

We hebben dus besloten om het advies op te volgen en deze keer van onderzoek af te zien. We wachten een week of twee af in de hoop dat het vanzelf komt. Zo niet kunnen we dan beslissen of we nog langer willen afwachten of dat we dan medicatie willen gaan gebruiken. We willen in elk geval alles proberen om een curettage te voorkomen.

Ook gaan we ons nu concreet oriënteren op behandeling in België, waar we wél vooraf de embryo’s zouden kunnen laten screenen door middel van PGS. Maar in welke ziekenhuizen wordt er PGS uitgevoerd? En welk ziekenhuis is het beste? Is er een lange wachtlijst? We hebben nog geen flauw idee.

Omdat we verwachten dat we niet zo heel snel zullen kunnen starten in België, willen we in de tussentijd ook nog verdergaan met de drie embryo’s die bij het VUmc zijn ingevroren. De arts gaf vandaag ook aan dat ze zich echt niet kon voorstellen dat het bij ons nooit zou gaan lukken. De afwijkingen kunnen niet met elkaar in verband worden gebracht dus het blijft nog altijd mogelijk gewoon toeval en pech. Maar dan wel heel erg veel pech.

Voorlopig is het dus eerst afwachten wanneer deze miskraam op gang zal komen…

7w4d – een stapje in de goede richting

Afgelopen donderdag hadden we dan eindelijk de eerste echo. Het was weer ontzettend spannend, want door alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd was het vertrouwen bij mij enorm beschadigd. Ik wist ook niet of ik naar de echo uit keek of dat ik er juist tegenop zag. Gelukkig waren we op tijd aan de beurt en hoefden we niet zo lang in de wachtkamer te zitten. Dat vind ik namelijk altijd zo’n naar moment…

We hadden (zoals meestal) weer een hele lieve arts die duidelijk goed op de hoogte was van onze voorgeschiedenis. De echo ging van start en het duurde even voor er iets in beeld kwam. Pfoeh, wat was dat weer spannend. Gelukkig liet de arts ons niet langer in spanning dan nodig, het meteen tegen ons toen ze het hartje zag kloppen. ♥ En daar was het ook in beeld: een piepklein vruchtje van 9,6 millimeter met een hartslag van 128 slagen per minuut.

Na alles te hebben opgemeten controleerde de arts ook nog even mijn eierstokken. Het was haar opgevallen dat één van mijn eierstokken nog wat opgezet lijkt te zijn. Daar zat nog een vochtblaasje in van ongeveer 3 centimeter. Maar volgens maakt dat niet zoveel uit. Ik heb er in elk geval geen last van.

De volgende afspraak staat gepland op 4 december. Ik ben dan 9 weken en 4 dagen. Met een beetje geluk mogen we dan daarna gaan aftellen richting de NIPT…

 

5w3d – de verlengde wachtweken

Inmiddels zijn we ruim een week verder. Dit zijn erg moeilijke weken. Sinds de vorige miskraam is het laatste beetje vertrouwen dat we hier nog in hadden helaas ook verdwenen.

Ik heb weinig klachten gelukkig, hoewel ik nu met alle liefde kotsend van de misselijkheid boven het toilet zou hangen. Dan zou ik tenminste het gevoel hebben dat ik zwanger was. Wel slaap ik de laatste nachten heel erg slecht. Overdag ben ik ontzettend moe, en op de bank val ik wel in slaap, maar ’s nachts word ik 3-4x per nacht wakker.

Het is nu aftellen naar de eerste echo. Nog 11 dagen geduld.

5+3

ICSI2, week 8 (20 okt – 26 okt): DE TEST.

Vandaag is mijn NOD: in een normale situatie zou ik nu ongesteld moeten worden. Maar goed: dit is natuurlijk geen normale situatie, want ik gebruik hormonen die de menstruatie kunnen tegenhouden. Desalniettemin is het toch een soort kleine mijlpaal.

Eergisteren besloten mijn man en ik dat we wel een testje konden wagen. Het embryo zou dan al 12 dagen oud moeten zijn en dan is er meestal al wel iets te zien. En godzijdank… die test was positief!

Nog nooit hebben we zulke gemengde gevoelens gehad over iets wat zo mooi zou moeten zijn. Die eerste spannende weken staan weer voor de deur… Drie weken wachten op de eerste echo, en als die goed is dan wéér drie weken wachten op de tweede echo, en als die goed is dan volgt de NIPT: en de twee weken wachten op de uitslag daarvan.

Voorlopig is er dus alleen nog maar heel veel onzekerheid. Maar we zijn natuurlijk absoluut heel blij dat het zwanger worden nu weer zo ‘makkelijk’ (ha-ha :-/ ) is gegaan.

Vandaag zou ik precies vier weken zwanger moeten zijn. Morgen is de officiële bloedtest, en kunnen we weer gaan aftellen naar de tweede grote horde: een 7-weken echo met een kloppend hartje en een mooi uitziend embryo.

ICSI2, week 8 (20 okt – 26 okt)

We zitten nu midden in de wachtweken. Lastige dagen. Je kunt nu niets meer doen, maar je weet ook nog niet waar je aan toe bent. De Utrogestan (getsie!) doet in elk geval goed zijn werk, want ik ben zo labiel, chagrijnig, prikkelbaar en depressief als heb ik jou daar. Maar vooruit. Het is allemaal voor het goede doel.

hormones 2

Gisteren lag ‘de beruchte brief’ van het IVF-centrum op onze deurmat, met daarin de definitieve opbrengst van deze poging: 3 cryo’s, verdeeld over 3 rietjes. Helaas een stuk minder dan de vorige poging, dus dat viel heel even tegen. Maar het is wat het is, gelukkig is het toch nog een redelijk aantal, dus we zijn er blij mee.

Tevens komt nu dan eindelijk het einde van deze acht weken durende behandeling in zicht. Op 26 oktober is mijn gehoopte NOD (‘niet-ongesteldheidsdag’). Dat is al over 4 dagen! Na al die weken slikken, prikken, hopen en wachten zit het er dus bijna op. Misschien blijk ik straks zwanger, misschien ook niet.

Mocht het gelukt zijn, dan moet ik nog een week extra doorgaan met de Utrogestan. Maar goed, dan weet je tenminste waar je het voor doet. Mocht het niet raak zijn, dan hebben we dan in elk geval nog de 3 ingevroren embryo’s achter de hand.  Al zal ik dan van het ziekenhuis helaas eerst een verplichte rustmaand moeten nemen.

ICSI2, week 7 (13 okt – 19 okt): de tussenstand

Vandaag was de terugplaatsing. Er lag een prachtig embryo voor ons klaar, dat alle dagen netjes volgens schema had gedeeld en nu 8-cellig was.

Ook kregen we eindelijk meer te horen over de bevruchtingen. Van de twaalf eicellen (direct na de punctie werd ons overigens gezegd dat er 13 eicellen waren?) zijn er 8 succesvol bevrucht, vier konden helaas niet bevrucht worden. Volgens de arts zagen de ontstane embryo’s er mooi uit, dus ze heeft goede hoop dat er straks  een aantal goed genoeg zullen zijn om in te vriezen. Hoeveel dat er zijn zullen we pas weten als we de brief van het IVF-centrum ontvangen. Maar het duurt vanaf nu waarschijnlijk nog ruim een week tot we die brief kunnen verwachten.

De beruchte wachtweken zijn begonnen…

20171015_184842.jpg